In de Vpro-gids voor de week van 28 april t/m 4 mei is een artikel verschenen over Westerbork girl. De maakster Steffie van de Oord wordt geïnterviewd.

3 mei, Holland Doc, VPRO Nederland 2, 22.50

Een documentaire over Hannelore Eisinger-Cahn (1923), de tweede van links.

Regie: Steffie van den Oord. Camera: Maasja Ooms. Geluid: Rik Meier. Montage: Elmer Leupen. Productie: DNU Film/VPRO 

Liefdesgeschiedenis van Westerbork Girl Hannelore (83), de held die haar redde uit het kamp, en de man die haar terug moest halen.

PERSBERICHT:

Een film over de 83-jarige, nog altijd meisjesachtige Hannelore Cahn, die in WO II werd bevrijd uit het kamp door haar grote liefde, maar een week later terugkeerde. Vrijwillig. Een beslissing die voor altijd gevolgen had.

Hoewel op leeftijd, brengt ze bloemen rond in het ziekenhuis, zoals ze vroeger in Westerbork pakketjes rondbracht. “I was lucky, nobody ever bothered me. Even the Germans.” In doorgangskamp Westerbork was ze een ster. Een van de Westerbork Girls: de chorusline van de kamprevue. Zingend en dansend hoefde ze – voorlopig – niet op transport naar Auschwitz.

In de kelder van haar huis in Queens, New York, zoekt Hannelore naar één speciale foto. Waarop ze, stapelverliefd in oorlogstijd, is vastgelegd met Rob de Vries: de joodse acteur en verzetsheld die haar in 1943 spectaculair bevrijdde uit kamp Westerbork. “My big love.” Verkleed als machinist op de posttrein smokkelde hij haar weg naar Amsterdam. Een avontuur waarover Rob twintig jaar later, in 1962, beschroomd vertelde, live op televisie.

Nog altijd vraagt ze zich af waarom ze, eenmaal ondergedoken, weer terugkeerde. Terug naar het doorgangskamp. Om daar te trouwen met de oudere Hans Eisinger. De man die verliefd op haar was én haar opspoorde – in opdracht van de kampcommandant. Ze had, herinnert ze zich, nog weg kunnen komen.

Iedere vluchtpoging werd bestraft met onmiddellijk transport naar Auschwitz. Maar Hannelore mocht in Westerbork blijven. De kampcommandant had haar portret laten schilderen, en er zelfs een buste van laten maken. “I think he liked me. Not as a woman, but as a girl.” (Hannelore Cahn had, en heeft, iets luchtigs, dat betoverde.) 

Westerbork Girl is een film over liefde en oorlog, over het nemen van beslissingen die voor altijd duren. Als Edwin de Vries – de zoon van Rob – haar onverwacht bezoekt, bekent Hannelore dat ze Rob na de oorlog nog eenmaal terug zou zien. Stiekem, en inmiddels zwanger.

Hannelore zingt, en wordt nog altijd intens bezongen door Louis de Wijze, die ooggetuige was van haar ontsnapping én de revueliederen uit Westerbork onthield: ‘Ich hab es bei Nacht den Sternen erzählt, Ich liebe Dich…’